Mówi się, że nie można pozostać obojętnym na specyfikę Indii. Wystarczy kilka chwil, parę kroków po wyjściu z lotniska, rzut oka na otaczający świat i pierwszy powiew powietrza, aby pokochać lub znienawidzić ten kraj na resztę życia.

Twórcy  kampanii reklamowej „Incredible India” oraz producenci bollywoodzkich filmów zadali sobie wiele trudu, aby wykreować wprost nieskazitelny wizerunek kraju, nasyconego cudowną paletą barw, zapachem kadzideł, przypraw i wonnych olejków. Kraju, w którym monumentalne świątynie, różnorodność kultur, wielowiekowe tradycje, piękno ludzi i przyrody; dają nam obietnicę przeniesienia się w inny, ponadczasowy wymiar, magiczny świat.

Obraz ten zostaje jednak szybko, bez uprzedzenia; w sposób nagły i brutalny zaburzony przez widok biedy i wysypisk śmieci, wszechogarniający hałas, smog, korki i smród kanałów.  Obraz ten jest czasem tak przytłaczający, że turyści zupełnie nie przygotowani na tego rodzaju „atrakcje”, decydują się na przyspieszenie terminu wyjazdu lub spędzają większość swego wymarzonego urlopu w hotelach, czekając na opuszczenie tej „magicznej krainy” w tempie ekspresowym.

No cóż.. Indie przerażają, szokują,  przygnębiają widokiem ubóstwa i stert odpadów; mogą rozczarować  amatorów  estetycznych  doznań i religijnych uniesień, przybywających w poszukiwaniu wewnętrznego odrodzenia i własnego „ja”.

Indie równocześnie wzruszają, inspirują, fascynują  i przyciągają bogactwem kultur, pięknem przyrody, fantastycznych dzieł sztuki i różnorodnością. Konglomerat licznych kultur, religii, języków; przeplatające się ze sobą obrazy piękna i brzydoty, biedy i bogactwa, wzniosłej atmosfery panującej w świątyniach i okalającego to wszystko ulicznego zgiełku..  Indie; kraj gwarantujący niezapomniane wrażenia, silne emocje, liczne przygody i moc atrakcji, które na długo pozostają w pamięci..

Od mojego pobytu w Indiach minęły już prawie trzy lata, ale mimo to pewne wspomnienia pozostają szczególnie żywe. Chciałabym podzielić się niektórymi  refleksami odnośnie samej specyfiki podróżowania po tym niesamowitym kraju.

Wybierając się z mężem w podróż do Południowo – Wschodniej Azji wiedziałam, że jakiś czas spędzimy w Wietnamie. Ten kraj wydawał mi się mniej tajemniczy niż Laos lub Kambodża. Pierwsze skojarzenia, to charakterystyczne trójkątne kapelusze, sajgonki i wojna znana z amerykańskich filmów. Wiza turystyczna dla obcokrajowców jest wydawana zwykle na 30 dni, ale miesiąc w Wietnamie, to zdecydowanie za mało. Kraj ten jest tak zróżnicowany,  pod względem geograficznym i kulturowym, że stał się dla mnie jednym z tych miejsc na ziemi, gdzie po pierwszej wizycie, ma się tylko apetyt na więcej!

"Podróż przecież nie zaczyna się w momencie, kiedy ruszamy w drogę i nie kończy, kiedy dotarliśmy do mety. W rzeczywistości zaczyna się dużo wcześniej i praktycznie nie kończy się nigdy, bo taśma pamięci kręci się w nas dalej, mimo że fizycznie dawno już nie ruszamy się z miejsca. Wszak istnieje coś takiego jak zarażenie podróżą i jest to rodzaj choroby w gruncie rzeczy nieuleczalnej"

Ryszard Kapuściński